Zoeken
  • Yara

3.1 Leef je eigen ritme

Welkom bij onze derde dialoog! We hebben het al eens eerder gehad over de belangrijke rol van spelen. Wij, en hopelijk jullie ook, zijn daar alleen nog lang niet over uitgepraat! Vandaar een gloednieuwe serie met het thema: spelen. Kunnen we spelen als volwassenen? Doen we het wel genoeg? En wat weerhoudt ons om te spelen? In de eerste blog van deze serie zullen we deze onderwerpen gaan bespreken aan de hand van onze eigen ervaringen, aangevuld met een inspirerend inzicht van auteur en filosoof Eckhart Tolle. Wij vinden dat er meer gespeeld mag worden. Wat vind jij? Genoeg stof voor een mooie reflectie en discussie!


Yara - Laten we beginnen met een definitie. Wat is spel? In het woordenboek wordt ‘spel’ beschreven als “spelen, bewegen” en als “een bezigheid ter ontspanning volgens bepaalde regels”. Kan jij je in deze definities vinden?


Floor - Het is wel zo dat er vaak regels zijn in spel maar je kan volgens mij ook spelen zonder regels. Dat vind ik vooral interessant. Hoe doe je dat? Dit zie je denk ik terug in de definitie van spelen als bewegen. Voor mij is spel het vrijelijk uiten van jezelf. Dat is mooi en iets waar ik dagelijks behoefte aan heb: af en toe even buiten de gebaande paden treden.


Yara - Kan je dit laatste verder toelichten? Heb je een persoonlijk voorbeeld over hoe jij dit doet?


Floor - Stel je voor dat je je ergens heen moet. Je loopt op straat. Omdat je een doel hebt is het lopen puur functioneel en kan het misschien saai worden. Maar je kan ook, net als wat je als kind vroeger deed, het op een andere manier doen. Bijvoorbeeld, op verschillende tegels stappen en dan eentje overslaan of tussen de lijntjes blijven… Het mooie is dat je er zo in op kan gaan dat je ‘opeens’ bij je bestemming aankomt. Je bent daar dan gewoon naar toe bewogen. Het kan ook nog zo zijn dat je ergens anders bent uitgekomen, dat is dan ook wel weer grappig! Nu moet ik wel zeggen dat ik zelf niet huppelend en springend over straat ga. Maar soms heb ik wel die behoefte!


Yara - Kijk! Maar toch doe je het dus niet?


Floor - Ja het voelt toch erg oncomfortabel. Laatst liep ik achter een meisje op straat en zij was voluit aan het dansen op straat. Ik dacht bij mezelf ‘Goh, wat leuk, zij is gewoon lekker aan het dansen!’. Toen ik haar voorbij liep schrok ze een beetje. Ze voelde zich volgens mij een beetje betrapt, terwijl ik juist zoiets had van wat leuk dat je dit doet! Daar word ik namelijk ook blij van. Het zou leuk zijn als iedereen zo vrij zou bewegen.


Yara - Maar ondanks dat je het leuk vindt om het meisje zo vrijuit te zien dansen doe je het zelf niet.


Floor - Ja. Waarom? Dat weet ik niet. Gek hè, dat je je oncomfortabel of betrapt kan voelen als je gewoon iets voor je eigen plezier doet.


Yara - Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat we te graag ‘normaal’ proberen te zijn.


Vanaf jongs af aan is ons aangeleerd om ons volgens bepaalde regels te gedragen. Maar doordat we graag vooral daaraan willen voldoen zijn we niet meer onszelf. En als we niet onszelf zijn, zijn we altijd bang om iets verkeerds doen, iets geks, iets wat niet ‘kan’ of niet ‘mag’. 

Laten we bij het voorbeeld van lopen blijven. We moeten altijd wel ergens heen, voor een afspraak of om de trein te halen. Vraag jij je weleens af, hoe je bijvoorbeeld naar die ene afspraak gaat? Die vraag hoort voor mij bij spel. Normaal is saai, je loopt en je denkt er niet over na. Maar als je er even bij stilstaat is er zoveel wat je zou kunnen doen: je kan ook rollen, springen, kruipen, af en toe een huppeltje maken... Dat is hoe kinderen bewegen. Die voelen een impuls en volgen, zonder na te denken over wat ‘normaal’ is. Ze zien ontelbare mogelijkheden. Als je dit kan toepassen op hoe je loopt, begin je overal meer mogelijkheden te zien.


Floor - Op deze manier is spelen dus een metafoor voor een bepaalde manier van leven.


Yara - Ja, het is vooral een ander perspectief op alles wat we normaal gesproken vrij automatisch doen. Met deze blik doen we alles net even op een ander manier: een speelse manier.


Floor- Deze blik is dus een onderzoekende blik. In plaats van functioneel van A naar B onderzoeken we andere manieren om er te komen.


Yara - Onderzoekend… of is het meer een nieuwsgierige blik? Onderzoekend klinkt analytisch terwijl deze blik meer is als een open, ontvankelijke houding. Alle impulsen die je voelt, volg je. Waarom? Gewoon, omdat je nieuwsgierig bent naar wat er dan gebeurt.


Floor - Heb jij een voorbeeld van een moment waarin jij dat doet? Het onderzoeken… Nee, niet onderzoeken!, het nieuwsgierig zijn naar hoe het ook anders kan?


Yara - Ik doe het elke ochtend als ik dans, bij mij thuis, gewoon hier in de woonkamer. Ik zet muziek op die past bij mijn stemming op dat moment. Ik voel de muziek en kijk wat er gebeurt in mijn lichaam. En dan volg ik simpelweg die beweging. Het is heel simpel. In plaats van dat ik wil sturen door bijvoorbeeld bepaalde pasjes te doen laat ik de beweging gewoon gebeuren. Dat maakt het heel leuk: ik weet namelijk nooit hoe mijn lichaam die ochtend wil bewegen. Het speelse aspect is openstaan voor het onverwachte.


Floor - Je kan dansen zien als bepaalde pasjes doen en die op de beste manier volgen maar voor jou, juist het feit dat er geen regels aan zitten, maakt het spelen.


Yara - Klopt! Geen regels en geen doel. Er zijn misschien twee manieren om naar spelen te kijken. Ten eerste, een spel als een ontspannende of uitdagende bezigheid met regels, bijvoorbeeld sport en bordspelletjes. Een tweede manier om naar spel te kijken is het spelen an sich, het speelse zelf. De speelse blik. Voor mij is dat het tegenovergestelde van de eerste betekenis: het is jezelf juist geen extra regels opleggen en alle regels aan de kant zetten waardoor je je volledig vrij voelt.


Floor - Heb je gemerkt dat je door zo te dansen je deze spelende houding ook op andere dingen bent gaan toepassen? Op hoe je in het leven staat?


Yara - Mooie vraag. Ja, ik voel nu dat ik op een andere manier in het leven sta, gebaseerd op vertrouwen in plaats van controle. We hebben allemaal een eigen ritme, daar zouden we meer naar moeten luisteren. Ik ben altijd heel perfectionistisch geweest. Daardoor was ik altijd bezig om te voldoen aan de eisen die ik mijzelf stelde, in plaats van te genieten van waar ik mee bezig was op dat moment. We denken dat we altijd ergens naar toe moeten werken maar de kunst is om te leren luisteren naar de beweging die er nu is en daarin meebewegen. Door te dansen ben ik gaan voelen hoe het is om los te laten. Als ik mij laat bewegen, beweeg ik mee met alles wat er is. Zo vind ik mijn eigen weg zonder iets te forceren. Er is altijd beweging. Dat geeft rust en vertrouwen. Het komt wel goed. En dit vertrouwen pas ik toe in mijn relatie, mijn werk, alles eigenlijk. Niets forceren, laten gebeuren.


Je kan je afvragen, als er geen regels hoe weet je dan wanneer de speelse blik er is en nog belangrijker, wat je moet doen als je hem weer even verloren bent in de drukte van alledag? Het is zo makkelijk om terug te vallen in oude gewoontes. Ik heb hier mijn inspiratiebronnen voor. Als ik voel dat de speelse blik mij ontglipt, pak ik een boek erbij om mezelf te herinneren hoe het ook anders kan. Eén van mijn inspiraties komt uit Eckhart Tolle’s boek Een Nieuwe Aarde: ontwaken tot je ware zijn. Hierin beschrijft hij hoe vreugde, naast acceptatie en enthousiasme, ons weer in contact brengt met onszelf. We zijn van nature vreugdevol, dynamisch en speels.

Voor Tolle is vreugde een motiverende kracht en een creatieve energie. Terwijl we vaak denken dat we blij worden door iets wat we doen, stelt hij dat dit idee ons afleidt van waar het echt om gaat. Vreugde zit niet in wat we doen maar hoe we het doen. Het is een kwaliteit die diep van binnen komt en die alles om ons heen een ander tintje geeft. 

Heb jij ook weleens mensen ontmoet bij wie je je gelijk op je gemak voelde door hun warme en lichte uitstraling? Wanneer je hiermee in contact bent, bekijk je de wereld op een andere manier, een speelse manier, en dat schijnt door in hoe je bent. Ik ken een paar mensen met zo’n uitstraling en zij zijn mijn grote voorbeelden. Zij laten zien dat het mogelijk is, de enige manier. De wereld kan je namelijk deze vreugde niet geven. We hopen van wel maar dat leidt alleen maar tot frustratie. Het is aan ons om dit te vinden in onszelf, diep van binnen. En zodra je dit voelt, ben je vrij. Plezier gebaseerd op dit innerlijk gevoel staat daarom in schril contrast met hebzucht, wanneer je altijd meer wil en nooit genoeg hebt. Nu even concreet; hoe kun je zelf dit plezier, deze vreugde, vinden in het dagelijks leven? Volgens Eckhart Tolle gaat het over volledig aanwezig zijn in alles wat je doet, ook de dingen die je ergeren of vervelen. Wees nieuwsgierig. Er is zoveel wat we over het hoofd zien, terwijl we juist in de kleine dingen vinden wat we zoeken. Dus laat het plannen even zitten, kijk om je heen en beweeg mee met wat er is. Wees vooral niet 'normaal', wees jezelf. Kortom, speel!


Wat denk jij? Praat en denk mee onderaan de pagina of stuur ons een mailtje: destarterclub@gmail.com


Lees het vervolg in onze blog 3.2 'een speelse blik in een ernstige wereld' (verschijnt binnenkort - schrijf je hier in om op de hoogte te worden gehouden).

FOTO MOMENT


Deze Marokkaanse geit is op zoek naar de vruchten van de Arganboom. Waar ben jij naar op zoek? Durf jij ook tot in de top van de boom te klimmen totdat je hebt gevonden waar je naar zocht? Probeer het eens uit: spelenderwijs ontdekken we zo dat we meer kunnen dan we dachten!


Leuk feitje: De Argan vruchten worden zo geliefd dat het klimmen van de boom geen probleem is. Na het eten van de vrucht wordt de pit van de vrucht uitgepoept. Vervolgens kan uit de pitten olie worden gemaakt omdat de harde schil van de pit na bewerking door de geit veel makkelijker de breken is. Mooie samenwerking toch?

REFLECTIE MOMENT


Het is fijn om even stil te staan bij wat je net hebt gelezen en het tot je door te laten dringen. Daarom is bij de starter club altijd een reflectie moment. Je kan hier teruglezen hoe je dat ook alweer doet, reflecteren.


Quote
Je hoeft niet wachten tot er iets 'zinvols' in jouw leven gebeurt om te genieten van wat je doet. Vreugde heeft alles wat je nodig hebt. Het syndroom 'wachten met leven' is één van de meest voorkomende illusies van de staat van onaandachtzaamheid. Een positieve verandering zal zich alleen in onze concrete realiteit manifesteren als we nu al beginnen met genieten van de dingen die we doen, in plaats van te wachten met genieten tot er iets zal veranderen.

Eckhart Tolle, Een nieuwe aarde: ontwaken tot je ware zijn

~ Herken jij je in het syndroom waar Tolle aan refereert? Ben jij iemand die altijd wacht op de 'perfecte omstandigheden' om te mogen genieten?

~ Probeer iedere dag ten minste van één ding te genieten. En wacht vooral niet, waarom begin je niet gelijk? 





0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven